مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان، صرفه‌جویی در مصرف انرژی را هدف گرفته و ساختمان‌ها را بر پایه کاربری، اقلیم و سطح زیربنا گروه‌بندی می‌کند. برای هر گروه، سقف مجاز انتقال حرارت از دیوار، سقف، کف و پنجره تعیین شده است. آنچه در ماه‌های اخیر تغییر کرده، خود ضوابط نیست؛ دقت بیشتری است که در مرحله کنترل نقشه روی مدارک این مبحث اعمال می‌شود.
در عمل یعنی نقشه معماری باید دیتیل لایه‌بندی دیوار خارجی، نوع و ضخامت عایق، جزئیات قطع پل حرارتی در محل تیر و ستون، و مشخصات شیشه و پروفیل پنجره را نشان بدهد. ارجاع کلی به «رعایت مبحث نوزدهم» در دفترچه، دیگر کافی نیست و پرونده‌هایی که این جزئیات را ندارند برای اصلاح برمی‌گردند.
برای مالک، این موضوع دو رو دارد. رو اول، افزایش هزینه اولیه است: عایق مناسب پوسته و پنجره دوجداره با پروفیل مناسب، رقمی به بودجه اضافه می‌کند. رو دوم، کاهش هزینه سرمایش و گرمایش در تمام عمر ساختمان و راحتی حرارتی واحدهاست. تفاوت دمای سطح دیوار در زمستان، چیزی است که ساکن هر روز حس می‌کند.
نکته کلیدی زمان تصمیم است. تغییر ضخامت عایق روی کاغذ هزینه‌ای ندارد، اما اضافه کردن آن پس از اجرای نما یعنی تخریب. در پروژه‌هایی که دفتر طراحی و نظارت را با هم انجام می‌دهد، این جزئیات پیش از تأیید نقشه سازه قطعی می‌شود تا ضخامت دیوار، بازشوها و ارتفاع طبقه با هم بخوانند.
